Portret Henryka Sonika (1957)

Przedstawiony na obrazie mężczyzna ukazany został w półpostaci. Odziany w koszulę z krawatem i pasiastą granatową marynarkę, unosi dumnie głowę spoglądając w dal. Tło kompozycji artysta zbudował na zasadzie kontrastu chłodnych barw nieba z ciepłymi, brunatno-beżowymi kolorami pól. Bezpośrednio za postacią widoczna jest fragmentarycznie kwietna rabata, dalej zaś pojawiają się dwa znaczące elementy pejzażu: słup energetyczny oraz zarys niewielkiej wioski.
Elementy pejzażu nawiązują wprost do wykonywanego przez Henryka Sonika zawodu elektryka, który w realiach powojennych miał szczególne znaczenie, zwłaszcza w kontekście powszechnej elektryfikacji wsi i osiedli w latach 50. Obraz można zatem odczytywać jako afirmację postępu cywilizacyjnego, a zarazem wizualny wyraz dumy Henryka Sonika z wykonywanej profesji.